Handgemaakte sieraden uit het Cherry PaoPao-atelier aan de Rollebeek in Brussel
PaoPao

Uit het dagboek

Een weekend in Brussel, verteld in sieraden

Cherry PaoPao kwam niet uit een moodboard. Het kwam uit Brussel, uit een versie van Brussel die bestaat uit kleine, terugkerende zaterdagen. Dagen die op papier niet veel lijken en op de een of andere manier samen een heel merk vormen.

Het begint meestal op de Zavelmarkt, vroeg genoeg dat de handelaars nog opbouwen en het plein nog niet vol toeristen staat. Ik zoek niets bepaalds. Ik loop langzaam langs tafels met oude knopen, niet bij elkaar passend bestek en af en toe een prachtige kraal die bijna niets kost omdat de verkoper niet weet wat het is. Er is een bijzondere aandacht die alleen vroeg op zaterdag bestaat, voordat de dag heeft besloten wat hij wordt. De helft van wat in onze sieraden terechtkomt, begon als iets dat ik daar op een ochtend zonder plan zag: een kleurencombinatie op een tafel of de vorm van een sluiting op een modesieraad van lang voor onze geboorte.

Na de markt stop ik meestal bij een matchabar in de buurt, zo’n zaak met drie zitplaatsen en een rij die langzaam genoeg beweegt om met je buur te gaan praten. Brussel is daar goed in: kleine ruimtes die ruimhartig voelen in plaats van krap. Ik had meer goede gesprekken terwijl ik aan een toog op een drankje wachtte dan in de meeste vergaderingen. Een vrouw die daar werkt, vertelde me ooit spontaan over de ketting die haar grootmoeder veertig jaar lang elke dag droeg. Ik heb sindsdien ontelbare keren aan dat gesprek gedacht. Sommige van de beste ideeën voor dit merk komen van mensen die niet eens weten dat ze ze me geven.

Daarna de zijstraten tussen de Zavel en de Marollen, buiten de bekende wandelroutes. De winkelpuien veranderen er om de paar maanden en de beste vondsten staan nog in geen reisgids. Daar houdt de stad op achtergrond te zijn en wordt ze materiaal. Een deurkleur wordt een steenkeuze. Een winkelpui wordt de vorm van een sluiting. Een luifel waar ik honderd keer voorbijliep, blijkt bij de honderd-en-eerste keer precies het groen dat ik een leverancier al weken probeer te omschrijven.

Er is ook het minder schilderachtige Brussel, net zo belangrijk: grijze ochtenden, trams die te laat zijn en de bijzondere vermoeidheid van tassen materiaal terugdragen van een markt zonder parkeerplaats in de buurt. Ik wil niet doen alsof deze stad alleen als ansichtkaart verschijnt. Ze bestaat ook uit gewone moeilijkheden. Dat maakt haar eerlijk gezegd tot een thuis in plaats van een decor. Een plek waar je alleen van houdt om de mooie kanten, is geen plek waar je echt woont.

Dit is geen doelbewust onderzoek. Het is gewoon hoe een weekend hier eruitziet: markt, koffie, wandelen, een beetje verdwalen en thuiskomen met meer tassen dan bedoeld, zonder te weten wanneer je de helft hebt gekocht. Blijkbaar is dat genoeg om een heel merk te vormen, één gewone zaterdag tegelijk, zonder ooit te gaan zitten om te bepalen wat Cherry PaoPao zou moeten betekenen.

Cherry PaoPao is heel letterlijk Brussel, omgezet in iets dat je kunt dragen. Niet de ansichtkaartversie, maar de geleefde stad.

— Paola