In drop 01: 365

De titel kwam vóór alles. 365, omdat ik het zat was liefde in één kalenderdag geperst te zien worden, in rood papier verpakt en weer opgeborgen tot de volgende februari. Liefde neemt geen vrije dag. Ze weet niet wat een kalender is. Ze verschijnt op een willekeurige dinsdag, ongevraagd en in meer dan één vorm.

Dat is eigenlijk het hele idee achter deze collectie. Acht bedels, omdat ik liefde niet tot één soort kon beperken en niet langer wilde doen alsof dat wel kon. Er is de gelukkige soort, die je niet te nauwkeurig bekijkt uit angst dat ze ophoudt te werken. De iets gevaarlijke soort, die je wakker houdt. De stille, vertrouwde soort die al jaren in hetzelfde bed ligt en zichzelf niet meer hoeft aan te kondigen. De liefde voor een vriend die je al kent sinds jullie allebei een andere, minder geslaagde versie van jezelf waren. Ik wilde voor elk een bedel, omdat geen ervan de andere uitsluit. Je kunt ze alle acht tegelijk dragen en nog steeds eerlijk zijn.

Ik heb langer aan dit uitgangspunt gewerkt dan aan bijna alles wat we maakten, vooral omdat ik het steeds als één gevoel probeerde te omschrijven terwijl het dat weigerde te zijn. Telkens als ik één definitie van liefde vond, bedacht ik een voorbeeld dat er niet in paste en viel die definitie weer uiteen. Uiteindelijk stopte ik met definiëren en begon ik met opsommen. Dat is het verschil tussen deze collectie en een gebruikelijke Valentijnscollectie. Ze probeert je niet te vertellen wat liefde is. Ze geeft je acht verschillende deuren en laat je kiezen welke al van jou is.

Ook de sfeer van de fotoshoot was bewust gekozen. Ik wilde geen zachte pastels of hartjes op een kaart. Het moest dichter bij huid voelen dan bij een rek vol wenskaarten: rode panty’s, parels langs een blote rug, een kers tussen twee vingers, harde schaduwen in plaats van zacht licht. Liefde is voor mij altijd lichamelijker dan sentimenteel geweest. Ze is bij je in de kamer, niet ergens erboven. Ik weet nog dat ik op de set naar de foto met de parels keek en dacht: eindelijk lijkt dit op hoe het werkelijk voelt, in plaats van hoe het op een kaart hoort te staan.

Eerlijk gezegd ontstond deze collectie uit een jaar waarin liefde er anders uitzag dan ik had verwacht. Niet de liefde die je plant, maar de soort die zich herschikt zonder eerst toestemming te vragen. Er was een tijd waarin ik je had verteld dat ik precies wist wat liefde voor mij betekende. Daarna bewees het leven stilletjes dat ik over de helft ongelijk had. Met ‘365’ in de titel gaf ik toe dat liefde geen afzonderlijke gebeurtenis is die je kunt aanwijzen en fotograferen. Ze stapelt zich op. Ze is alle gewone dagen samen, ook de dagen die op dat moment niet bijzonder voelen: de dinsdag waarop je samen afwaste, de ruzie waar je doorheen kwam, het bericht dat je om twee uur ’s nachts stuurde omdat je aan iemand dacht en niet kon slapen.

Ik verwacht niet dat iedereen die een bedel uit deze collectie kiest, dat er allemaal in leest. De meesten kiezen degene die hun aandacht trekt of het mooist bij hun andere bedels past. Zo hoort het ook. Een sieraad heeft geen toestemming nodig om gewoon mooi te zijn. Maar ik wilde het idee ergens uitspreken, omdat het me meer betekende dan het metaal en omdat sommigen van jullie dit zullen lezen en meteen weten welke van de acht van hen is, nog voordat ze de collectie hebben gezien.

Liefde krijgt niet maar één dag. Deze collectie ook niet.

— Paola